قورباغه درختی Hyla savignyi

   تا اينجا در مورد سمندرها صحبت کرديم و گونه های ايرانی را معرفی کردم حالا نوبت به گونه های بدون دم که شامل دو گروه معروف قورباغه ها و وزغ ها است، می رسد. در معرفی اين گونه ها من از ترتيب تاکسونومی (علم رده‌بندی جانوران) استفاده نمی کنم. در ابتدا به معرفی قورباغه درختی که تنها نماينده گونه های درخت زی در ايران است می پردازم. اين گونه نسبت به ديگر گونه های ايرانی دوزيستان بدون دم جثه بسيار کوچک تری دارد. به رنگ های سبز تيره تا سبز روشن و حتی گاهی تا نزديک به قهوه ای نيز ديده می شود. در نوک انگشتان اندام جلويي و عقبی دارای اندامهای چسبنده است که به کمک آنها به برگ های درختان و شاخ و برگ آنها می چسبد. گونه ای بسيار زيبا است که کمک شايانی به باغداران و مزرعه داران می کند چراکه آنها را از شر افات و حشرات موذی نجات می دهد. پس از دوره توليد مثلی در روز فعال نيستند. خواب زمستانی بسته به شرايط لکولوژی متفاوت است و در بعضی مناطق نيازی به خواب زمستانی ندارند. بين 200 تا 1000 تخم در هر توده تخم وجود دارد. تخم ها بصورت توده های کوچک در زير علف های زير سطح آب قرار داده می شوند. دگرديسی لاروها معمولا در فصل تابستان صورت می گيرد اما بسته به ارتفاع اين زمان ممکن است متفاوت باشد.